باطریهای نیکل - کادمیوم


باطریهای نیکل - کادمیوم که روی اونها یکی از این علامتها Ni-Cd یا NiCd یا NiCad رو می بینید، از اولین باطریهای قابل شارژی بودن که به طور گسترده در وسایل الکترونیکی استفاده شدن. این باطریها می تونن بین 1000 تا 1500 بار شارژ بشن و خیلی هم داغ نمیکنن. با توجه به دفعات بالایی که میشه این باطریها رو شارژ و ازشون استفاده کرد، از لحاظ اقتصادی کم هزینه ترین نوع باطریهای قابل شارژ هستن.

بد نیست بدونید هزینه باطری از راه تقسیم قیمت باطری بر تعداد دفعات شارژ و تخلیه به دست میاد. CPC: Cost Per Cycle

و اما معایب باطری های نیکل – کادمیوم . //// چگالی انرژی این باطریها پایینه. به عبارت دیگه در مقایسه با یه باطری مشابه نسل جدیدتر، سنگین ترن.

این باطریها رو اگه تا قبل از تخلیه کامل، به شارژر وصل کنیم، به مرور ظرفیتشون پایین میاد و حتی با شارژ کامل، زمان برق دهیشون کمتر میشه. این موضوع در باطریها به اثر حافظه Memory Effect معروفه.

حتی اگه استفاده هم نشن، هر ماه حدود 20% از شارژشون تخلیه میشه.

باطریهای نیکل - کادمیوم به دلیل وجود فلزات سمی در ترکیبشون، دشمن محیط زیستن و در صورت دفن عادی به همراه سایر زباله ها، صدمات زیادی رو به محیط زیست وارد میکنن.

مجموع این معایب باعث شد تا این باطریها منسوخ بشن و از چند سال پیش، در محصولات جدید از اونها استفاده نشه. اما اگه هنوزم وسیله ای دارید که از باطری نیکل - کادمیوم استفاده میکنه، دو نکته رو به خاطر داشته باشید:

1)     باطریهای نیکل - کادمیوم رو قبل از اولین استفاده باید حدود 10-12 ساعتی به شارژ بزنید. توجه داشته باشید که منظور از اولین استفاده، لزوماً بعد از خرید نیست. بلکه اگه یه مدت طولانی هم ازشون استفاده نکردید، بعد از تصمیم به استفاده مجدد از اونها، برای بار اول باید به مدت طولانی شارژ بشن.

2)     تا زمانی که باطری کاملاً تخلیه نشده، اون رو به شارژر وصل نکنید. چرا که این کار باعث کم شدن مدت برق دهی باطری میشه.

با باطریهای نیکل – کادمیوم آشنا شدیم،

اما گفتیم که به خاطر مشکلاتی که داشتن، منسوخ شدن. با منسوخ شدن باطریهای نیکل - کادمیوم، باطریهای یون - لیتیوم جایگزین اونها شدن.

باطریهای یون - لیتیوم که با عبارتهایی مثل این Li-ion یا این LIBمشخص میشن، نسل دیگه ای از باطریهای قابل شارژ در دستگاه های الکترونیکی هستن. باطریهای یون - لیتیوم، چگالی انرژیشون تقریباً دو برابر باطریهای نیکل - کادمیومه. سرعت تخلیه خود به خود در اونها، در صورت عدم استفاده در حدود 5 تا 10 درصد در ماهه و از همه مهمتر، اثر حافظه یا مِمُوری اِفِکت در اونها وجود نداره.


در طرف دیگه، تعداد دفعاتی که میشه این باطریها رو شارژ و تخلیه کرد، حدود 400 تا 1200 باره. محدوده دمایی کارکردشون کمتر از باطریهای نیکل - کادمیومه و هزینشون هم حدود 40% بیشتر از اونهاست.

اما اگه تلفن همراه یا نوت بوکتون از باطری یون- لیتیومی استفاده میکنه، توجه داشته باشید که:

1)     این باطریها به 10-12 ساعت شارژ اولیه احتیاجی ندارن

تاکید میکنم – احتیاج به شارژ اولیه ندارند.

2)     چون در این باطریها، اثر حافظه وجود نداره، لزومی نداره که حتماً 100% تخلیه بشن و بعد به شارژر وصل بشن. اما اگه وقتی شارژشون به حدود 10 تا 15 درصد رسید، به شارژر وصلشون کنیم و اجازه بدیم که تا 100% شارژ بشن، بیشترین عمر و بازدهی رو خواهند داشت.

نوع دیگه ای از باطریها که امروزه در وسایل الکترونیکی استفاده میشن، باطریهای لیتیوم - پلیمری هستن.

باطریهای لیتیوم - پلیمری Li-poly ، Li-Pol ، LiPo ، LiP ، PLI ، LIP که گاهی به اونها باطریهای لیتیوم - یون - پلیمر هم میگن، نوع دیگه ای از باطریهای شارژی مورد استفاده در وسایل الکترونیکی هستن. این باطری ها در مقایسه با باطریهای یون - لیتیومی، چگالی انرژی کمتری دارن و گرونتر هم هستن. در عوض در مقایسه با انواع دیگه باطریها سبکترن و به دلیل نوع مواد سازنده اونها، در تولیدشون انعطاف پذیری بالایی وجود داره. به این معنی که در هر شکل، اندازه و فرمی قابل تولیدن. در واقع علت اصلی گرایش تولید کننده ها به این نوع باطری ها رو هم باید همین انعطاف پذیری اونها دونست.

باطریهای لیتیوم - پلیمری، از دید کاربری، کمترین مراقبت رو نیاز دارن. چرا که نه تنها به شارژ اولیه نیاز ندارن، بلکه حتی موقع شارژ هم لزومی نداره که حتماً تا 100% شارژ بشن. به همین دلیل هم هست که خیلی از تلفنهای همراهی که از باطریهای لیتیوم – پلیمری استفاده میکنن، حتی وقتی برای نقل و انتقال اطلاعات با پورت USB به کامپیوتر وصل میشن، از همون فرصت هم استفاده می کنن و چند درصدی به شارژ خودشون اضافه میکنن.